:: The World of FOO~* หมายเลข 2 ::

นายแบบกิติมศักดิ์ที่อุทิศขามาให้คือน้องชายค่ะ และ

ลำดับต่อไปคือเชือกฟาง เอามาลองกะให้มัดขาได้ 

.

.

อีกเส้นหนึ่งมัดไว้เหนือเข่า เพื่อให้ถุงแนบตัว

.

.

ทีนี้เวลาเดินถ้ารู้สึกว่ามันหย่อนก็ดึงขึ้นได้ตลอด

อนึ่ง เวลาผูกเชือกให้ยืนผูกนะ ถ้านั่งแล้วเวลาผูกเสร็จจะตึงบริเวณหัวเข่า เดินไม่สะดวก

.

ทีนี้รองเท้าบูทจำเป็นของเราก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ถ้าจะออกไปข้างนอกก็สวมรองเท้าอีกครั้งเป็นอันเสร็จ

.

รองเท้าที่สวมอยากแนะนำว่าให้เป็นรองเท้าหุ้มส้น 

.

ในรูปนี้คือน้าของเราเอง พอทำเสร็จก็เดินลุยน้ำมากดน้ำที่ตู้ น้ำไม่เข้าค่ะ รับรองได้ :)

.

.

ในกรณีที่ติดเกาะ ออกไปไหนไม่ได้อย่างนี้ การประยุกต์ใช้ของที่มีเป็นสิ่งจำเป็นอย่างมากที่สุด ของที่เราทำอาจจะบ้านมากๆ หรือมีคนทำเยอะแล้ว (ไม่ได้ค้นข้อมูลไว้อะค่ะ) แต่ก็ขอแชร์เผื่อเป็นประโยชน์แก่ผู้ที่ยังคิดไม่ถึงค่ะ เพราะวันนี้แม่ลุยน้ำไปซื้อของ ก็มีคนบอกว่าจะเอาไปทำต่อ เพราะออกไปซื้อบูทไม่ได้ หรือถึงออกไปได้ก็คงไม่มีขายแล้วล่ะ

.

.

อ้อ ต้องบอกว่าเวลาที่ใส่ลุยน้ำ เท้าและขาจะสัมผัสน้ำผ่านถุงพลาสติก ทำให้รู้สึกเหมือนน้ำเข้าถุง แต่จริงๆ ไม่เข้านะ และถ้าถอดรองเท้าบูทจำเป็นออกมาจะเห็นว่าขาเปียก มันคือเหงื่อเราเองละค่ะ เพราะอยู่ในถึงพลาสติกมันก็อบๆ หน่อย ทำให้เหงื่อออก

ดังนั้นคนที่มีแผลอยู่แล้วก็ระวังหน่อยนะ เดี๋ยวแผลจะเปื่อย แต่ถ้าให้เลือกระหว่างเดินลุยน้ำเสี่ยงขยะ งู หรือปลิง ก็อยากแนะนำให้ลองทำดูดีกว่าึ่ :)

.

ถอดแล้วก็ล้างข้างนอกถุงและแขวนผึ่งไว้ให้แห้ง ใช้ได้ต่อไปอีกค่ะ

.

ก็เอามาแบ่งปันกันเนอะ จากฟูจังซึ่งติดเกาะอยู่แถวนนท์ค่ะ หวังว่าน้ำจะลดลงในเร็ววัน (แต่ตอนนี้ก็เพิ่มขึ้นทุกวันมากกว่า เหอๆ)